Europa Cantat Junior Girona 2026

FOTOREPORTAGE / INTERVIEW Schwoeng beleefde deze zomer een eerste buitenlandse reis. Europa Cantat is een gerenommeerd festival onder de amateurkoren. Girona was the place to be; de stad zinderde en gonsde een tiental dagen lang door een duizendtal jongeren uit alle windstreken. Een dertigtal STAPpers waren er ook bij. 

Aza Coens en Lili Bekaert schuiven aan; zij zingen al enkele jaren in het koor en vertellen over hoe zij de reis beleefden.

Wat waren de mooiste momenten van de reis?

Aza: Voor mij waren dat de Open Singing momenten. Je moet je voorstellen… op het marktplein in de stad…één iemand staat op het podium en leerde alle koren een liedje aan. Dat is echt indrukwekkend. Op het einde van de reis gebeurde dat nog eens, op het veld dichtbij het Concertgebouw, net voor de terugreis naar huis. Momenten van kippenvel. 

Lili: Het hoogtepunt voor mij was het concert, in een prachtige zaal die afgeladen vol zat. Er werd verteld dat de concerten op twee minuten uitverkocht waren. We kregen een enorm applaus. 

Doorheen de week hadden we volgens leeftijd in ateliers gewerkt. Zo werd Schwoeng in twee gesplitst. Wij zaten nog net bij de jonge groep, tot en met het eerste middelbaar. 

Alle ateliers traden op in twee concerten; zo kon je ook naar het andere concert luisteren. 

Aza: Een ander mooi en fijn moment was toen we met ons koor verkoeling zochten op een zeer warme namiddag en naar een meertje zijn gereden. 

Lili: Het was wel leuk dat we flink wat vrije tijd hadden om dan wat rond te wandelen in de stad en onder andere de kathedraal bezochten. 

Heb je tijdens het festival vrienden uit het buitenland gemaakt? 

Lili: Vooral koren uit Spanje en Italië, maar het contact liep niet zo makkelijk omdat zij vaak slecht Engels spraken. Sommigen hebben ook vrienden uit Nederland gemaakt. 

Aza: Onze busreis hebben we gedeeld met een koor uit Waregem. Daar hebben we ook wel wat vrienden gemaakt.

Hoe is de sfeer nu in Schwoeng? 

Lili: Niet iedereen ging mee. Misschien iets meer dan de helft. Het valt wel op dat degenen die mee zijn gegaan op reis nu een betere band hebben met elkaar. 

Verschilden de repetities erg van de repetities die jullie gewoon zijn van Hans (Helsen)? 

Aza: Ja, toch echt wel. Heel anders. De Zuid-Afrikaanse koordirigent was meer gestresst. Een andere, ongewone taal, met veel bewegingen; we moesten heel erg aandachtig zijn. 

Lili: Het voelde echt wel aan als gedrild worden. Hij spoorde ons aan: “Come on;... stand up….” en het was heel warm in het lokaal. Er waren ook jongens die de airco dan altijd naar zich toe draaiden. 

Vertel eens wat meer over jullie logeerplek.

Lili: We sliepen met drie op de kamer. Zelf konden we niet kiezen met wie we samen sliepen, maar ze hadden rekening gehouden met onze vriendschappen, dus iedereen was wel blij. 

Het is natuurlijk wel fijn om ‘s avonds een beetje stiekem stilletjes te babbelen met elkaar in onze kamer. Dat is gezellig. 

Aza: Jammer genoeg viel het eten echt niet mee.

Lili: Het was wel duidelijk dat ze het moeilijk hadden; blijkbaar had de traiteur afgezegd op het laatste moment. Om dan iemand te vinden die voor 1000 mensen warme maaltijden kan bieden, dat bleek moeilijk. Zo kregen we vaak chips en vlees. 

Aza: Uiteindelijk hebben er velen nog extra knabbels gekocht in het winkeltje, of een stuk pizza in het hotel. 

Lili: Gelukkig was daar het ontbijt wel dik in orde. We zorgden er dan ook voor dat we daar een extra stuk fruit of wat brood meenamen.

Is er iets grappigs gebeurd dat je wilt vertellen?

Aza: (gniffelt en aarzelt) Ja….eigenlijk over Lili. Het verhaal over je rok. Wil je dat vertellen? 

Lili: Wel… ik had een rok gekocht in een souvenirwinkeltje en droeg die de dag daarna. Meteen kwam daar een gat in. Heel gênant, natuurlijk. De rok bracht ik terug naar het winkeltje en ik kreeg makkelijk een nieuwe. Meteen kreeg ik hetzelfde voor. Irritant, want ik had de rok aan bij een repetitie. Het was echt een groot gat in de rok. Dat ga ik nooit vergeten. Toen ik de rok voor de tweede maal terugbracht, kreeg ik een tegoedbonnetje van de winkel, dat ik natuurlijk meteen moest opmaken, want later in het jaar zou ik daar niet meer passeren.

Ik heb ook nog hard gelachen om de verdwenen sprinkhaan in de bus. Enkele koorleden uit Waregem zijn volledig beginnen flippen toen in de bus een sprinkhaan niet meer te vinden was en mogelijks in één van de schoenen was ondergedoken. Ze beweerden stellig dat ze hun schoenen nooit meer wilden dragen. 

Wat was je meest indrukwekkende ervaring? 

Aza: Toen we allemaal samen zongen; dat was echt indrukwekkend. Zeker nog eens met de bewegingen erbij. 

Op een bepaald moment moesten we ook stampen met onze voeten. Omdat het podium uit hout bestond, voelde het alsof de constructie zou instorten! 

Wat hebben jullie bijgeleerd? 

Aza en Lili: We voelen echt dat we nu sneller liedjes kunnen memoriseren, met bewegingen erbij. Dat valt echt op. Onze dirigent Hans heeft ook wel bijgeleerd, denk ik, want hij was toch vaak aan het noteren